હજારો ગાઉના છેટે, હૃદયના ભાવ દોડે છે,
ખરી એ પ્રેમની શક્તી, અદીઠા તાર જોડે છે.
વીના સંધાણ એ સાંધે, નહીં દોરી છતાં બાંધે,
પુકારે જીગરને સાદે, પાતાળો સાત ફોડે છે.
મળે નહીં કોઇયે સાધન, નહીં જાવા તણું વાહન,
થતું જ્યાં પ્રેમ-આવાહન, હવાના અશ્વ દોડે છે.
નહીં દેખાય આંખોથી, ઉડે અદ્રશ્ય પાંખોથી,
‘પુનીત’ એ પ્રેમ નાકેથી, અબોલા બોલ દોડે છે.
- સંત ‘પુનીત’
