” ચોરે ચોર ઘણા આજે નિયમોના નિશદિન પાઠ ભણે!” – રાજેન્દ્ર ત્રિવેદી November 23, 2009

” ચોરે ચોર ઘણા આજે નિયમોના નિશદિન પાઠ ભણે!” – રાજેન્દ્ર ત્રિવેદી
February 27, 2009 · 3 Comments · Edit This

” ચોરે ચોર ઘણા આજે નિયમોના નિશદિન પાઠ ભણે! ” – રાજેન્દ્ર ત્રિવેદી
—————————————————————————

કોઈ સોલરના પતરામાંથી ચોરે સૂરજના કિરણો ને,

કોઈ વાયુના પંખે ફરકી ચોરે વિજને વિજ્ઞાન થકી,

કોઈ પાણીના ધોધોથી જો પ્રગટાવે વિજને ગામ ભણી.

કોઈ ગોબરમાંથી ગેસ કરી વેચે છે મોંઘાં પ્લાન્ટ કરી.

કોઈ ડાટે બીજો ધરતીમાં નિહાળે નિશદિન આકાશે,

વર્ષાની વાટ ખુટે ત્યારે ખોદે કુવાઓ ગામ ભણી.

કોઈ દવાદારુમાં ભેળકરી કચરાપાણી નો ચોર બની,

કોઈ આપે ધનને દાન કરી છુટે સરકારી ટેક્સોથી.

કોઈ પૈસાને ભેગા કરવા ચોરે જનતાના નાંણાને,

સાથે સરકારથી બચવાને આપે છુપા સૌ લાંચોને.

સરકારતણા આ ઓફિસર ગભરાઈને છાનામાના,

લેતા લાંચો ભાગે પાછા ઓફિસોના તોડે તાળા.

સરકારોના સદસભ્યો જોને પાછા દાની ભામાશા ,

કરતા ચાળા બનતા સાધુ ચોરે નાંણા સૌ જનતાના.

આ ભગવા ને પિળા વસ્ત્રો પહેરીને કાળા કામ કરે,

આ સાધુનેસંતો જન સૌ સારાસારના જ્ઞાન વદે.

ભણવામાં ઢ પણ ભા થઈને ભાગે છે માસ્તરની પાસે,

આપી પૈસાને પાછળથી સૌ સાથમળી પેપર ફોડે.

શિક્ષક પણ આપે હોંકારો પોતાના માટે લાંચોને,

જ્યાં સ્કુલના સંચાલક પણ પ્રેમે આપે લાંચો ચોરોને.

કોઈ માબાપો ના ધંધામા જુઠાજુઠા નંબર લખતા,

કોઈ પ્રેમિકાને પકડીને નાસે દુર ઘરથી શહેર ભણી.

કોઈ વ્હાલાને મળવા કાજે મંથે છે મનને મારીને,

વ્હાલા પણ છોડે રાધાને રથમાં હંકાયે રાજ ભણી.

રડતા મનમારી આ જોતા કોને ના થાયે પ્રશ્નફરી,

શું ચોરેચોર ઘણા પાછા પણ શાહુકારની વાત કરી?

પકડો પોલિસો ચોરો ને! નારા ગુંજે આ દુનિયામાં,

સાથે સૌ જનસંહિતાની વાતો વાગોળી નિયમો કરતા.

પોલિસ બન ઓ જીવ જીવનનો છોડી આ ધંધો ચોરીનો !

મન કંમ્પુટર બિમાર ન કર તુ નિજાનંદના ગાનકરી.

અશાંન્તિના ચાહક થઈને શાંન્તિના નિશદિન પાઠ કરે!

આ નિયમોના ઘડવા વાળા નિયમોને નિશદિન નાશ કરે.

આ ચોરેચોર બની પાછા નિયમોના નિશદિન જાપ કરે!

આ ચોરેચોર ઘણા આજે નિયમોના નિશદિન પાઠ ભણે!

Added – Pragnaju’s Comment….

“કોઈ ધન ચોરે, કોઈ મન ચોરે, કોઈ ચીતડાનો ચોર;
( આ તો અમારો નાનપણનો ગરબો…! )

ધારાસણામાંથી મીઠું ચોર્યું ગાંધીજી પણ ચોર,

ગોપીઓનું માખણ ચોર્યું કનૈયો પણ ચોર,

આમ પોતીકા લાગતા વહાલા દવલાને પ્રેમથી ચોર કહેવાય!

રાજેન્દ્ર ત્રિવેદી

Categories: રાજેન્દ્ર ત્રિવેદી · હાસ્ય-કવીતા

——————————————————————–
3 responses so far ↓
pragnaju // February 27, 2009 at 11:03 am (edit)

છે ચોર,ચોરી ચારે કોર
ભલભલા પરીક્ષામાં ચોરી કરતાં પકડાય છે. શાળાના સંચાલકો જ બારમા ધોરણમાં ‘અમુક’ વિધાર્થીઓને ચોરી કરવાની વ્યવસ્થા કરી આપે છે. કયાંક તો આ વ્યવસ્થા એટલી વ્યાપક બને છે કે પરીક્ષાનું આખેઆખું કેન્દ્ર રદ કરવું પડે. આવું બધું જૉઇને જ એક કવિએ કવન કર્યું, ‘આ બધી આખી દુનિયામાં ચોરી ચારે કોર…
છે ચોર,ચોરી ચારે કોર
“કોઈ ધન ચોરે, કોઈ મન ચોરે, કોઈ ચીતડાનો ચોર;
આ તો અમારો નાનપણનો ગરબો…!
ધારાસણામાંથી મીઠું ચોર્યું ગાંધીજી પણ ચોર
ગોપીઓનું માખણ ચોર્યું કનૈયો પણ ચોર
આમ પોતીકા લાગતા વહાલા દવલાને પ્રેમથી ચોર કહેવાય!
dhavalrajgeera // February 27, 2009 at 5:24 pm (edit)

Thanks for your feedback.
Dr.Dinesh O.Shah says,
Dear Rajendrabhai,

I am sending this email from Gainesville. Next Monday I will be in New York and then after five days, I leave for India. I will be back on April 19, 2009. Your hasya kavita is an accurate descrption of what I see in India. Thank you for articulating it.

I will see you in summer 2009/ With best wishes and warmest regards,

Dinesh O. Shah

The First Charles Stokes Professor and Founding Director of the Center for Surface Science and Engineering (1984-2008), 425 Chemical Engineering Department,
University of Florida, Gainesville, Fl 32611 USA
Phones: 352-392-0877 352-392-0877 (office) 352-378-3242 352-378-3242 (home) 352-871-4993 352-871-4993 (mobile)
Fax : 352-392-0127 Email: shah@che.ufl.edu Website: http://csse.che.ufl.edu/
dhavalrajgeera // February 27, 2009 at 10:29 pm (edit)

Akhil says,
વાહ ભઇ વાહ …

with best Regards,
Akhil Sutaria

Web : http://www.akhiltv.com
Blog : http://www.akhiltv.podbean.com http://www.akhilsutaria.wordpress.com

Two Poems – તાપણી કરીને બાળ્યા મેઁ તો ધરમ કરમના મેલ – હે જી મારું બળદ વિનાનું દોડે ગાડું રે November 23, 2009

તાપણી કરીને બાળ્યા મેઁ તો ધરમ કરમના મેલ
જીવનના એકેએક દિવસે મેઁ જોયા જુદા ખેલ

જતન કરી ખુબ લાડ લડાવી માલીસ કરાવી તેલ
પઁચ તત્વની કાયા મારી જાળવી રાખી મેઁ જેલ

આતમ કેદી ઉડી જાશે એક’દિ ખાલી પડશે જેલ
માટીના મોર માટીમાં જાશે રડશે કોઈ નાની ઢેલ

વિદાય દેશે એક દિન સૌએ શણગારીને વેલ
જીવન પળમાં સરકી જાશે જેમ નદીની રેત

આશા તૃષ્ણા મહેચ્છા કેરા કંઈક ચણાવ્યા મહેલ
હૈયે હિઁમત રદયે રામ મારી સો જોજનની સહેલ

——————————————————————–

હે જી મારું બળદ વિનાનું દોડે ગાડું રે
પ્રભુજી તારી અકળ લીલા હું કદી ના જાણુ રે

ગોળ, રોટલો મુકી તેઁ ભરી દિધું મુજ ભાણું રે
અમરત જેવો સ્વાદ તારી થાળીનો હું માણું રે

રદયે ટહુકે કોયલને આકાશી રંગોનું લ્હાણું રે
દુનિયાના કોલાહલ વચ્ચે ગાતો તારું ગાણું રે

ખુબ કમાયો ખુબ ગુમાવ્યુ શું બચ્યું ના જાણું રે
જીવનની સોનેરી સાંજે તુજ હવે મુજ નાણું રે

જંગલમાં તું મંગલ કરતો તારી લીલા વખાણું રે
સવાર સાંજ આવી જાતો,તું લાવે નવલું વ્હાણું રે

સઘળી ચિઁતા છોડીને હું મુજ કરતાલ વગાડું રે
તારા ભરોઁસે આગળ હાંકુ, હું બળદ બળ તારું રે

દિનેશ ઓ. શાહ, ગેઈન્સવીલ, ફ્લોરીડા, યુ.એસ.એ.

From: dinesh shah [mailto:dineshoshah@yahoo.com]
Sent: Monday, November 23, 2009 5:31 AM ,Dr.Rajendra Trivedi,M.D.
Subject: My two recent poems on a Gujarati Blog
FYI, Sorry I forgot to attach the links before.
Thanks,

Dinesh O. Shah
The First Charles Stokes Professor and Founding Director Emeritus of the Center for Surface Science and Engineering (1984-2008), 425 Chemical Engineering Department,
University of Florida, Gainesville, FL 32611 USA

Email: dineshoshah@yahoo.com

Website: http://www.che.ufl.edu/shah/GroupPublications.htm
AND
Dinesh O. Shah, Founding Director (2008-Present)
Shah-Schulman Centre for Surface Science and Nanotechnology,
Dharmsinh Desai University, Nadiad, 387001 Gujarat, India

હે ઓધાજી મારા રે જીરે…. November 22, 2009

હે ઓધાજી મારા રે જીરે
મારા વ્હાલાને વઢીને કે’જો જી
માને તો મનાવી લેજો રે
હે ઓધાજી એ મારા વ્હાલાને વઢીને કે’જો જી

મથુરાના રાજા થ્યા છો ગોવાળોને ભૂલી ગ્યા છો [૨]
માનીતીને મોંઢે ગ્યા છો રે
હે ઓધાજી એ મારા વા’લાને વઢીને કે’જો જી

એકવાર ગોકુળ આવો માતાજીને મોઢે થાવો [૨]
ગાયોને હંભારી જાવો રે
હે ઓધાજી એ મારા વા’લાને વઢીને કે’જો જી
માને તો મનાવી લેજો

વા’લાની મરજીમાં રે’શુ જે તે કે’શે લાવી દેશું [૨]
કુબજાને પટરાણી કે’શુ રે
હે ઓધાજી એ મારા વા’લાને વઢીને કે’જો રે
માને તો મનાવી લેજો

તમે છો ભક્તોના તારણ એવી અમને હૈયા ધારણ [૨]
ગુણ ગાવે એ ભગો ચારણ
હે ઓધાજી એ મારા વા’લાને વઢીને કે’જો રે
માને તો મનાવી લેજો

હુ તો છુ ત્યાનો ત્યા જો તુ ભિતરે જુવે ! November 21, 2009

તારી જુદાઈ મા મને મઝા નથી પ્રિયે ,

એની જ રાહમા બધા સિતમ સહ્યા જીવે.

ક્યા તુ છુપ્યો આ દિલ મહિ પુછ્યા કરુ છુ હુ ?

ના ભાસતો પોકારતો ટટળાવતો છુ તુ !

થાકી જીવનની સાજના સુરજને હુ પુછુ?

થાતી પ્રભાતની ઉષાના તેજમા ઝુરુ !

ત્યા શાત થઈ ને સ્વપ્નમા મલકી મને કહે.

હુ તો છુ ત્યાનો ત્યા જો તુ ભિતરે જુવે !

રાજેન્દ્ર ત્રિવેદી

જાગીને જોઉં તો જગત દીસે નહીં – આદ્ય કવિ નરસિંહ મહેતા November 21, 2009

જાગીને જોઉં તો જગત દીસે નહીં
ઉંઘમાં અટપટાં ભોગ ભાસે
હે ચિત્ત ચૈતન્ય વિલાસ તદ્રુપ છે
બ્રહ્મ લટકાં કરે બ્રહ્મ પાસે
– જાગીને જોઉં તો

પંચ મહાભૂત પરિબ્રહ્મથી ઉપન્યા
અણુ અણુમાં રહ્યાં તેંને વળગી
ફૂલ ને ફળ તે તો વૃક્ષનાં જાળવા
થડ થકી ડાળ નવ હોય અળગી
– હે ચિત્ત ચૈતન્ય

વેદ તો એમ વદે શ્રુતિ સ્મૃતિ શાખ દે
કનકકુંડળ વિષે ભેદ નો’યે
ઘાટ ઘડિયા પછી નામ રૂપ જુજવા
અંતે તો હેમનું હેમ હોય
– હે ચિત્ત ચૈતન્ય

જીવ ને શિવ તે તો, આપ ઈચ્છાએ થયા
રચી પરપંચ ચૌદલોક કીધા
ભણે નરસૈંયો એ તેજ તું તેજ તું
એને સમર્યાથી કઈ સંત સીધ્યા
– હે ચિત્ત ચૈતન્ય

આત્મષ્ટકમ November 21, 2009

આત્મષ્ટકમ

સ્વર:- આસિત દેસાઈ

મનોબુદ્ધયહંકારચિત્તાનિ નાહં
ન ચ શ્રોત્રજિહ્વે ન ચ ઘ્રાણનેત્રે
ન ચ વ્યોમભૂમિર્ન તેજો ન વાયુઃ
ચિદાનંદ રૂપઃ શિવોહમ શિવોહમ

ન ચ પ્રાણસંજ્ઞો ન વૈ પંચવાયુર્ન
વા સપ્તધાતુર્ન વા પંચકોશઃ
ન વાક પાણિપાદૌ ન ચોપસ્ધપાયૂ
ચિદાનંદ રૂપઃ શિવોહમ શિવોહમ

ન મે દ્વેષરાગૌ ન મે લોભમોહૌ
મદો નૈવ મે નૈવ માત્સર્યભાવ:
ન ધર્મો ન ચાર્થો ન કામો ન મોક્ષ
ચિદાનંદ રૂપઃ શિવોહમ શિવોહમ

ન પુણ્યં ન પાપં ન સૌખ્યં ન દુઃખં
ન મંત્રો ન તીર્થં ન વેદા ન યજ્ઞાઃ
અહં ભોજનં નૈવ ભોજ્યં ન ભોક્તા
ચિદાનંદ રૂપઃ શિવોહમ શિવોહમ

ન મે મૃત્યુશંકા ન મે જાતિભેદઃ
પિતા નૈવ મે નૈવ માતા ન જન્મ
ન બન્ધુર્ન મિત્રં ગુરુર્નૈવ શિષ્યઃ
ચિદાનંદ રૂપઃ શિવોહમ શિવોહમ

અહં નિર્વિકલ્પો નિરાકારરુપો
વિભુર્વ્યાપ્ય સર્વત્ર સર્વેન્દ્રિયાણામ
સદા મે સમત્વં ન મુક્તિર્ન બન્ધઃ
ચિદાનંદ રૂપઃ શિવોહમ શિવોહમ

ૐ નમઃ શિવાય
Posted by નીલા કડકીઆ at 11/12/2009 02:22:00 PM

स्वस्तिक November 19, 2009

स्वस्तिक
विकिपीडिया, एक मुक्त ज्ञानकोष से
यहाँ जाएँ: भ्रमण, खोज

स्वस्तिक

सिंधु घाटी सभ्यता से प्राप्त मुहर, जिसमें स्वास्तिक का प्रयोग है।स्वस्तिक अत्यन्त प्राचीन काल से भारतीय संस्कृति में मंगल-प्रतीक माना जाता रहा है। इसीलिए किसी भी शुभ कार्य को करने से पहले स्वस्तिक चिह्व अंकित करके उसका पूजन किया जाता है। स्वस्तिक शब्द सु+अस+क से बना है। ‘सु’ का अर्थ अच्छा, ‘अस’ का अर्थ ‘सत्ता’ या ‘अस्तित्व’ और ‘क’ का अर्थ ‘कर्त्ता’ या करने वाले से है। इस प्रकार ‘स्वस्तिक’ शब्द का अर्थ हुआ ‘अच्छा’ या ‘मंगल’ करने वाला। ‘अमरकोश’ में भी ‘स्वस्तिक’ का अर्थ आशीर्वाद, मंगल या पुण्यकार्य करना लिखा है। अमरकोश के शब्द हैं – ‘स्वस्तिक, सर्वतोऋद्ध’ अर्थात् ‘सभी दिशाओं में सबका कल्याण हो।’ इस प्रकार ‘स्वस्तिक’ शब्द में किसी व्यक्ति या जाति विशेष का नहीं, अपितु सम्पूर्ण विश्व के कल्याण या ‘वसुधैव कुटुम्बकम्’ की भावना निहित है। ‘स्वस्तिक’ शब्द की निरुक्ति है – ‘स्वस्तिक क्षेम कायति, इति स्वस्तिकः’ अर्थात् ‘कुशलक्षेम या कल्याण का प्रतीक ही स्वस्तिक है।[१]

स्वस्तिक में एक दूसरे को काटती हुई दो सीधी रेखाएँ होती हैं, जो आगे चलकर मुड़ जाती हैं। इसके बाद भी ये रेखाएँ अपने सिरों पर थोड़ी और आगे की तरफ मुड़ी होती हैं। स्वस्तिक की यह आकृति दो प्रकार की हो सकती है। प्रथम स्वस्तिक, जिसमें रेखाएँ आगे की ओर इंगित करती हुई हमारे दायीं ओर मुड़ती हैं। इसे ‘स्वस्तिक’ कहते हैं। यही शुभ चिह्व है, जो हमारी प्रगति की ओर संकेत करता है। दूसरी आकृति में रेखाएँ पीछे की ओर संकेत करती हुई हमारे बायीं ओर मुड़ती हैं। इसे ‘वामावर्त स्वस्तिक’ कहते हैं। भारतीय संस्कृति में इसे अशुभ माना जाता है। जर्मनी के तानाशाह हिटलर के ध्वज में यही ‘वामावर्त स्वस्तिक’ अंकित था। ऋग्वेद की ऋचा में स्वस्तिक को सूर्य का प्रतीक माना गया है और उसकी चार भुजाओं को चार दिशाओं की उपमा दी गई है। सिद्धान्त सार ग्रन्थ में उसे विश्व ब्रह्माण्ड का प्रतीक चित्र माना गया है। उसके मध्य भाग को विष्णु की कमल नाभि और रेखाओं को ब्रह्माजी के चार मुख, चार हाथ और चार वेदों के रूप में निरूपित किया गया है। अन्य ग्रन्थों में चार युग, चार वर्ण, चार आश्रम एवं धर्म, अर्थ, काम और मोक्ष के चार प्रतिफल प्राप्त करने वाली समाज व्यवस्था एवं वैयक्तिक आस्था को जीवन्त रखने वाले संकेतों को स्वस्तिक में ओत-प्रोत बताया गया है। [२]

संदर्भ
↑ आर्य संस्कृति का मंगल प्रतीक – स्वस्तिक (पीएचपी)। मधुमती। अभिगमन तिथि: २७ अप्रैल, २००९।
↑ सार्वभौम संस्कृति का प्रतीक चिह्न : स्वस्तिक। जागरण। अभिगमन तिथि: २७ अप्रैल, २००९।
“http://hi.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%B8%E0%A5%8D%E0%A4%B5%E0%A4%B8%E0%A5%8D%E0%A4%A4%E0%A4%BF%E0%A4%95″ से लिया गया

लक्ष्मण रेखा November 18, 2009

“Sanskrit: लक्ष्मण रेखा), in Hindu mythology, is a line drawn by Lakshmana around their abode, to protect Sita, while he is away searching for Rama. As explained in the epic Ramayana, Rama goes chasing a golden deer, which is actually the demon Maricha in disguise, and does not return for long.

When Sita coerces Lakshmana to leave in search of his brother, Lakshmana who cannot bear to see Sita cry in grief, decides to go and search for Rama, subject to his condition that Sita should not cross the line he draws, so that she would be protected in his absence. Anybody attempting to harm Sita across the line would be singed by flames erupting from the line.

Once Lakshmana leaves in search of Rama, the Rakshasa king Ravana comes in the form of a sage and asks Sita for alms. Not expecting a trick, she unsuspectingly crosses the Lakshman Rekha to provide alms to him and Ravana kidnaps her in his Pushpaka Vimana.

Shri Ramacharitamanas, the popular rendering of story of Shri Rama does not feature the Lakshmana Rekha in the Aranya Kanda. However in Lanka Kanda Mandodari rebukes Ravan on his boisterous claims of valour by hinting that his claim of strength and valour is shallow for he could not even cross a small line drawn by Shri Rama’s younger brother Lakshmana.

Radhey Shyam Ramayan mentions that the crossing of Lakshaman Rekha by Sita was done absent-mindedly by an anxious Sita only to honour the great Indian tradition of “अतिथि देवो भवः” (Atithi Devo Bhava): the guest is embodiment of a Deva (God). Sita crosses the boundary line only to give alms to Ravana once he insists that alms cannot be accepted across a barrier as having a boundary in between was against the principle of free will of the donor.

AT THIS PLACE, The younger brother of Lord Shri Rama had drawn rekha called LAXMAN REKHA
Wikipedia article: http://en.wikipedia.org/wiki/Laxman_Rekha
Category: rekha laxman

Permalink to this place

:: H A N U M A N C H A L I S A :: November 16, 2009

:: D O H A ::

Having cleansed the mirror of my soul with the dust of the guru’s lotus-feet, I describe Raghuvara’s spotless glory, the bestower of life’s four fruits. Realizing that I am void of all wisdom, I meditate on the son of the Wind, may he bless me with strength, wisdom and knowledge and rid me of my sufferings and sins.

:: H A N U M A N C H A L I S A ::

Glory to you, O Hanuman, ocean of all knowledge and virtue! Glory to the Monkey lord, enlightener of the triple worlds; you are Rama’s envoy of might incomparable Anjani’s son called Pavansuta.

You are mighty, valiant, radiant as the thunderbolt, banisher of wickedness, of the wise befriender, golden-hued and brilliant and charmingly bedecked, with pendants sparkling in your ears and curly hair on the head.

In your hands flash the thunderbolt and banner and across your shoulder the sacred thread of munja. O Shankara’s son, the delight of Keshari, the greatness of your glory is adored all the world over.

Learned, accomplished and exceedingly wise, ever eager to carry out Rama’s behest you delight in listening to the Lord’s ambrosial acts, with Rama, Lakshmana and Sita dwelling in your heart.

You appeared before Sita in a subtle form, burnt Lanka in a form awesome to behold; you slew the demons by assuming a gigantic form and thus accomplished Rama’s mission.

You brought the life-giving herb, which resuscitated Lakshmana; joyously then Rama clasped you to his bosom and praised you again and again. ‘You are as dear to me as Brahma’ he said.

The thousand-headed Serpent hymns your glory! So saying, Sita’s lord fondly embraces you. ‘So also Sanaka, his brothers, Brahma and the other high sages, Narada, Sarada and the Serpent king’.

Yama, Kubera and all the guardians of the directions, poets and scholars cannot sing your glory. You rendered great service to Sugriva when you brought him to Rama, who crowned him king and gave him sovereignty over Kishkindhaa.

Vibhishana heeded your advice and became Lanka’s lord, which the whole world knows. Considering him to be a sweet fruit, you swallowed the sun from a distance of two thousand yojnas.

No wonder you leapt across the ocean, carrying the Lord’s ring in your mouth. All the tasks of the world, however difficult are rendered easily possible by your favour.

You are the sentinel posted at Rama’s gate which none can enter unless you let him in. He who seeks refuge in you enjoys all blessings and with you as protector experiences no fear.

When you remember your blazing splendour (which you alone control) and roar aloud, your thunderous voice causes tremor in the three spheres; when your name Mahavira is incessantly repeated, ghosts and goblins dare not make their visitation

Constant repetition of your name, O valiant Hanuman, destroys all illness and dispels all suffering. If one meditates on you with thought, word and deed, you rid one of every calamity.

Though Rama himself is a supreme ascetic, Lord of all, yet you, Hanuman, fulfilled all his missions successfully. Whoever expresses a longing to you is rewarded with countless fruits of life.

Your glory is famed through all the four ages, shedding its lustre on the terrestrial sphere. You are the protector of every saint and sage, destroyer of the demons and Rama’s pet.

Be thou the bestower of the eight siddhis and the nine nidhis such is the boon Mother Janaki bestowed on you. You possess Rama-the philosopher’s stone-and Raghupati’s servant you ever remain.

By hymning your praises the aspirant attains Rama and forgets the sufferings of all transmigratory births. At last your votary goes to the city of Raghuvara, where taking birth, he is called Hari’s devotee.

He who does not cherish any other god but serves only Hanuman enjoys all bliss. If one constantly repeats the valiant Hanuman’s name, al calamities disappear and all sufferings end.

Glory, glory, all glory to the Lord Hanuman! Be gracious to me like my own guru. He who recites this a hundred times is freed from bondage and enjoys supreme bliss.

He who reads this Hanumanchalisa attains perfection, to which the Lord Shiva testifies. Says Tulasi, ‘O Lord, make my heart your dwelling-place, you who are forever in Rama’s service.’

:: D O H A ::

O Son of the wind, dispeller of all calamities, the very embodiment of all blessings! O king of the immortals, dwell in my heart with Rama, Lakshmana and Sita.

Sant Tulsidasji and Ashwinbhai Pathak of Amadavad.

“Sahaj Sadhana.” November 15, 2009

By not mis-utilizing things with our intellect, thoughts, abilities, and instead utilizing them properly, the relationship formed with those things is wiped out. Also by serving without a selfish motive, the assumed relationship with the individual (person) is wiped out. When this relationship is wiped out, one attains freedom. Here there is a doubt, that when worldly relationships are discontinued, severed, then why are these great liberated souls, still engaged in serving others? Here the understanding is that it has become their nature as a result of their spiritual state, to see to the well-being and benefit of all beings – “Sarva bhootehite rataah.” (Gita 5:25, Gita 12:4) Therefore even though there is nothing of importance remaining to do, to know and to acquire, yet their nature remains to do what is beneficial to all – “Swabhaavstu pravartateh” (Gita 5:14). Lord declares – “Even a liberated man acts according to his own nature.” (Gita 3:33) . It means that by remaining engrossed in the welfare of others, their affinity for the world is completely detached; and therefore do not have to make an effort to work for the welfare of others, rather the welfare of others becomes a spontaneous activity. It becomes second nature to do that which is for the well-being of others.

Except God whatever we regard as ours becomes polluted because it is the sense of “mineness” which is filth (pollution) – “Let the filth of mineness be burnt” (Manasa 7/117a). Not only this but by regarding the persons as our own, we want to become their master but in fact we become their slaves. We want to set them right but in fact they are set wrong. By doing so we defile our body, sense, mind, intellect, ego, wife, sons, family, riches and property etc., and create an obstacle to their improvement. But if we don’t regard them as ours they are purified by God’s power and become a unique gift of God because in reality they belong only to God.

If we regard an object as ours, it becomes polluted and we become orphans and slaves. But if we don’t regards it as ours, it is purified and liberated.

From “Sahaj Sadhana” in Hindi pg 20-21 by Swami Ramsukhdasji

For ENGLISH WEBSITE please visit: http://www.swamiramsukhdasji.net